Afdrukken
Terug in South Luangwa: vertrouwd maar toch anders
South Luangwa: vertrouwd…
In 2006 schreef ik voor een Amerikaanse website een artikel over een fotosafari naar Zambia (Engelse versie als PDF op mijn website), meer specifiek over de prachtige nationale parken die je in dit land centraal in zuidelijk Afrika kunt vinden. Omdat het zo enorm goed beviel besloot ik in 2008 terug te gaan en een safari naar South Luangwa Nationaal Park te combineren met twee weken rondreizen door het mij onbekende buurland Malawi. In dit artikel ga ik dieper in op de safari naar South Luangwa.
Mijn idee van een Afrikaanse safari is na vijf reizen door het continent niet veranderd. Dat betekent dat ik nog steeds graag zelfstandig reis en dus geen all-in reis naar een van de bekende luxe lodges boek. De belangrijkste reden is dat ik de enorme uitgaven die er mee zijn gemoeid niet wil doen en deze ook niet kan rechtvaardigen, geen enkele foto is me dat waard. Maar niet minder belangrijk: reizen met een eigen auto, tent en wat kookgerei maakt voor mij de Afrika belevenis veel authentieker. Mij is altijd geleerd dat Afrikaanse landen arm zijn en dat reizen door de regio langzaam, moeizaam en stoffig gaat. Het contrasteert teveel met dat romantische beeld van Afrika om jezelf met een klein vliegtuigje in te laten vliegen en je intrek te nemen in een brandschone luxe lodge.
Bovendien heb je met een self-drive veel meer tijd om bij een onderwerp te blijven wachten tot iets interessants gebeurt of het licht beter wordt. Dat is redelijk lastig als je met een gezelschap ongedurige fotofoben bent en een gids die geen verstand van lichtinval heeft. Natuurlijk kun je exclusief een auto en gids afhuren of een speciale fotoreis boeken, maar de kosten die daarmee zijn gemoeid zijn voor mij simpelweg te hoog.
Impala in ochtendlicht
En dus huurden we weer een 4×4 in Lusaka, deden boodschappen, kochten wat extra camping spullen (let op: Lusaka is duurder dan Amsterdam!) en reden de lange weg naar South Luangwa in een dag. Het was nog steeds ongeveer 10 uur rijden (zonder veel pauze) maar de weg was in een veel betere staat dan twee jaar geleden. Dat maakte de rit een stuk prettiger.
Bij aankomst in het bij de parkgrens gelegen dorpje Mfuwe bleek dat hier aardig was bijgebouwd sinds ons vorige bezoek. Dat was in ons voordeel, want er waren nu veel meer levensmiddelen, vers vlees en melk beschikbaar. De prijzen hier zijn fors lager dan in de supermarkten van Lusaka en ook naar onze standaarden is het er goedkoop. Lachwekkend zijn de van grootheidswaan getuigende winkelnamen die met felle hoofdletters op de gevels zijn geschilderd. Mfuwe Investment Corporation Ltd. klinkt niet bepaald als een vierkante meter maïs en tomaten, toch?
Ralreiger in de spotlight
Op een van de campings net buiten het park zetten we onze tent op. Er stond een vruchtdragende marula boom net naast de tent, wat betekende dat we rekening moesten houden met olifantenbezoek. En de zorgvuldig over de spaarzaam aanwezige lampen gesproeide nijlpaard poep bereidde ons vast voor op een nachtelijke ontmoeting met een waterzoogdier met mogelijk gevoelige ogen. Fijn weer terug te zijn!
De volgende vijf dagen reden we met onze auto door het park en de conclusie is een simpele. Alles wat ik in 2006 schreef over South Luangwa is nog steeds waar: het is een waar paradijs voor fotografen. Er is wild in overvloed, het barst er van de vogels (zelfs in de winter), het landschap met de hoefijzervormige lagunes is schitterend en het weer is er bijzonder prettig. Het enige kleine nadeel is het gebrek aan mooie zonsondergangen. Waarschijnlijk vanwege de vele houtvuren in de omgeving is de lucht simpelweg te heiig.
Nijlganzen aan de Luangwa
In vijf dagen is de kans erg groot dat je de volgende dieren voor je lens krijgt: olifant, leeuw, buffel, hyena, giraffe, baviaan, wrattenzwijn, waterbok, impala, zebra, kudu, bushbok, krokodil en nijlpaard. Maar ook prachtige vogels als Afrikaanse visarend, scharrelaar, bijeneters en verschillende andere soorten roofvogels en ijsvogels. Met wat geluk kun je ook een luipaard, cheetah (erg zeldzaam hier) of beweeglijke wilde hond fotograferen. Ik moet benadrukken dat ik na 5 jaar Afrika nog steeds mijn eerste luipaard foto moet maken. De frustratie neemt toe, maar ik maak mezelf graag wijs dat het een goede reden is Afrika te blijven bezoeken. South Luangwa is overigens wel een van de beste plekken in Afrika om een luipaard te zien.
…maar toch anders!
Dit alles klinkt misschien als een herhaling van wat ik twee jaar geleden schreef. Toch is deze safari een mijlpaal in mijn fotografische carrière. Vlak voor ons vertrek las ik het laatste boek van Andy Rouse (Concepts of Nature) waarin hij beschrijft hoe hij is veranderd als fotograaf. En dan bedoel ik niet zijn switch van Canon naar Nikon. Zijn uitleg van hoe hij nu meer het licht leest en gebruik om emotie en sfeer te tonen, alsmede de waanzinnige foto’s, sloegen als een granaat bij me in. Plotseling daagde het me dat ook ik zo’n verandering moest ondergaan en mezelf als fotograaf moest ontwikkelen.
Ik nam mezelf voor niet uit Afrika terug te keren met weer een enorme lading aan registratiefoto’s, hoe mooi die ook kunnen zijn. Ik wilde niet langer dat de zon van over mijn schouder kwam, maar ging bewust op zoek naar tegenlicht en spotlight situaties. Ik onderbelichtte voor een sfeervol effect, toonde meer landschap dan ik ooit had gedaan, deed een zoomblur van een olifant en nam een foto van de onderkant van de klauw van een leeuw. Overigens zijn zowel de leeuw, de olifant als ikzelf hierbij niet gewond geraakt. Natuurlijk heb ik ook nog mooie foto’s gemaakt waar het licht wel gewoon recht op het onderwerp valt. Soms is er immers geen tijd of ruimte om de auto te verplaatsen, of leent de situatie zich gewoon het best voor frontaal licht.
Zoomblur van een olifant
Het resultaat is een groot aantal foto’s die compleet anders zijn dan alles wat ik voorheen heb gemaakt. Niet dat het allemaal prijswinnaars zijn, maar mijn ogen zijn geopend en vanaf nu kan ik beginnen te leren welke situaties zich het best lenen voor frontaal licht, tegenlicht of zijlicht. Deze reis heeft me geholpen een completere en creatievere fotograaf te worden en ik kan niet wachten weer terug te gaan naar Afrika om mijn nieuw verworven vaardigheden na een jaartje oefenen toe te passen. Andy, bedankt!
Leeuwenpoot
Ter completering van dit verslag moet ik nog vermelden dat ik inderdaad een angstaanjagende ontmoeting met het plaatselijke nijlpaard heb gehad toen ik op een avond in het donker naar de bar wilde lopen. Ik was ongeveer halverwege de 60 meter die ik moest gaan toen ik plots een grote zwarte schaduw in de vorm van een grazend nijlpaard op drie meter voor me zag staan. Ik verstijfde ter plekke, wat blijkbaar toch voldoende beweging was om het nijlpaard de stuipen op het lijf te jagen en te doen besluiten om weg te rennen. Dat deed ik een halve seconde later ook, gelukkig in tegenovergestelde richting.
Later die nacht bezocht een kleine kudde olifanten de marula boom. Een van de olifanten besloot dat verandering van spijs doet eten en hij of zij begon te knabbelen aan de acacia waaronder onze tent stond. De enkele lamp buiten projecteerde een enorme schaduw van de poten en slurf op het dunne tentdoek toen de olifant tergend langzaam, zoals alleen zij dat kunnen, voorbij slenterde. Half wakker van de nachtelijke tuiniers activiteiten zaten we rechtop in onze slaapzakken, net ver genoeg om de plotselinge klap van de slurf op ons tentdak te ontwijken. Geen kwade bedoelingen van de olifant, waarschijnlijk was ie enkel nieuwsgierig naar dat smakeloze appeltjesgroene ding onder de acacia. Je moet er van houden. En dat doe ik, dus ga ik waarschijnlijk binnenkort wel weer eens terug.
Leeuwenwelpjes bij zonsondergang
reacties
2 reacties op “Terug in South Luangwa: vertrouwd maar toch anders”
plaats hier je opmerking
Uitgelicht – foto van de maand
Hoi Marijn,
Mooi stukje over mijn ‘achtertuin’.
Ik woon in South Luangwa…
Graag maak ik wat aanvulling op jouw stukje.
Als je hier georganiseert op gamedrives gaat dan kan dat of vrij goedkoop (20 dollar park entree en 40 dollar voor de drive) maar dan zit je vaak met 6+ mensen in een auto. Of je gaat duur (100-en dollars per nacht, all inclusive: dus game drives, walks, park entree, eten enz).
De voordelen van een georganiseerde gamedrive met gids en in een gameviewer (de auto’s waar ze gamedrives mee doen) is dat gameviewer open is en je dus vrij in alle richtingen kunt fotograferen. De gidsen kennen het park goed (en staan in radiocontact met andere gidsen van dezelfde lodge en overleggen regelmatig met andere gidsen die ze tegenkomen) wat de kans op het zien van bijvoorbeeld erg vergroot. How about 8 in 3 days?
Maar zoals je als schrijft: hoe meer je betaald hoe fijner je drive zal zijn met gids. Over het algemeen zijn de gidsen erg goed overigens.
Verder raad ik niemand aan om op selfdrive te gaan als die nog geen ervaring heeft met safaris. Olifanten kunnen nou eenmaal erg gevaarlijk zijn, ook als je in een auto zit!
Als selfdrive is dit park ook een ramp wat betreft kaarten. Er is een kaartje (A4 printje) van het Main Game Viewing area (<10% van het park) en een grotere maar heel summiere kaart.
Mocht iemand naar South Luangwa gaan dan kan ik die wel een kaartje opsturen waar veel meer wegen en alle lodges opstaan maar verder weinig andere details.
Gr,
Egil
PS: De laatste betrouwbare Cheetah sighting is van ongeveer 7 jaar geleden en dat was ten noorden van het park. Maar ik ben ervan overtuigd dat er in de Valley nog Cheetahs rondlopen…
Hallo Egil,
Ik ben afgelopen november 2 weken in South Luangwa geweest. Gekampeerd in Wildlife camp self drive met auto gehuurd in Lusaka. Is me zeer goed bevallen. Ik zou zelf graag voor veel langere tijd in South Luangwa willen blijven om ee aantal verschillende seizoenen fotografisch mee te maken.
Ik begrijp dat je in South Luangwa woont Zijn er mogelijkheden om ergens in of bij Mfuwe voor een 1/2 tot 1 jaar te verblijven tegen redelijke kosten ? Als je daar meer informatie over hebt zou ik het leuk vinden daar over te horen.
Bij voorbaat dank
Rob